അദ്ധ്യായം 4


ഞാന്‍ കരയുകയും നീ ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍

കളക്ടറുടെ ചേംബറിലായിരുന്നു അപ്പോള്‍ ഋഷി. “പഴയ തട്ടകത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം.” അനൂപ്‌ പറഞ്ഞു. “അതെ അനൂപ്‌, പത്തു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം നമ്മളെല്ലാവരും ഇവിടെ ഒരുമിച്ചു വരുന്നു. നാളത്തെ ആ ഷാര്‍ജാ ഫ്ലൈറ്റ് കൂടി വന്നോട്ടെ.” “നമ്മള്‍ കോളേജില്‍ പഠിച്ച കാലമൊക്കെ ഋഷി ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ?” അനൂപ്‌ ചോദിച്ചു. “പിന്നെ മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ. ഒരു ദിവസം ഒരടി എന്ന കണക്കിനല്ലേ നമ്മള്‍ മച്ചാന്റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് കൊണ്ടിരുന്നത്. അതിരിക്കട്ടെ, ഇപ്പോളിത് ചോദിക്കാന്‍ കാരണം എന്താ?” ഋഷി ചോദിച്ചു. “കഴിഞ്ഞ ദിവസം കോളേജിലെ ഒരു ബുക്ക്‌ എടുത്തപ്പോള്‍ അതില്‍ നീ എഴുതിയ ഒരു എഴുത്ത് കിട്ടി. അതെങ്ങനെ അതില്‍ വന്നുവെന്ന് എനിക്ക് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. ദാ, ഇതാണ് ആ എഴുത്ത്.” അനൂപ്‌ ആ കത്ത് ഋഷിയുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു. ഋഷി ആ എഴുത്ത് തുറന്നു വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

ആ എഴുത്തിലെ കൈപട കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ഋഷിക്ക് ഓര്‍മ്മ വന്നു. പത്തു വര്ഷം മുന്‍പ് താന്‍ അവള്‍ക്കു എഴുതിയാ ആ കത്ത്.

“പ്രിയപ്പെട്ട .........

നീ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ ആ ദിവസം? അന്ന് നീ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്‍റെ അടുക്കല്‍ ഓടി വന്നു. നീ തനിച്ചായിരുന്നു. നിനക്ക് ആശ്രയം വേണമായിരുന്നു. നീ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന്‍ സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു. സ്വപ്‌നങ്ങള്‍! സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മാത്രമേ അപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

അപ്പോഴാണ്‌ നീ വന്നത്. ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു അതിഥിയായിട്ടു. അതോ ഞാന്‍ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നോ?

നിനക്ക് എന്നെ വേണമായിരുന്നു. എനിക്ക് നിന്നെയും. നാം പരസ്പരം അടുത്ത്. ജീവിതം സുഗമമായി മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. സ്വപ്നങ്ങള്‍ കണ്ടു നമ്മള്‍ ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും കഴിഞ്ഞു. സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ നമ്മള്‍ ജീവിച്ചു.

ഏതോ നിഗൂഡമൌനവും ബധിരതയും നമ്മളെ ആവരണം ചെയ്തിരുന്നു. ആ നിഗൂഡതയെ നമ്മള്‍ അതിയായി സ്നേഹിച്ചു. ആ നിഗൂഡത മനോജ്ഞമായിരുന്നു. പക്ഷെ നമ്മുക്ക് ചുറ്റും മഹാവിസ്ഫോടങ്ങള്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് നാം അറിഞ്ഞില്ല. എങ്ങനെ അറിയാനാണ്? നമ്മെ ആവരണം ചെയ്തിരുന്നത് ബധിരതയും, മൂകതയും ആയിരുന്നുവല്ലോ!!!

നമ്മെ തടയാന്‍ ആരുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ നമ്മെ നാം തന്നെ തടയുകയായിരുന്നില്ലേ? നാം കുറച്ചു കൂടി അടുത്തു. പക്ഷെ അടുക്കും തോറും നാം അകലുകയായിരുന്നില്ലേ?

മറ്റുള്ളവരുടെ പരിചയപ്പെടുത്തലുകളെ നമ്മള്‍ എതിര്‍ത്തു. ഹൃദയങ്ങള്‍ക്ക്‌ തമ്മില്‍ പരിചയം ആവശ്യമുണ്ടോ? കാരണം അന്ന് നമ്മള്‍ കണ്ടു മുട്ടിയതും തനിച്ചായിരുന്നുവല്ലോ?

സാമാന്യത്തിന്റെ നിയമങ്ങളെ അതിവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ട്, സ്വാതന്ത്രത്തിന്റെ അനന്തവിഹായസ്സില്‍ പറന്നുയരുന്ന പക്ഷികളായി നമ്മള്‍ മാറി. പക്ഷെ നിയമത്തിന്റെ അതിവര്‍ത്തനം തന്നെ നാമൊരു സാമാന്യ നിയമമാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നില്ലേ?

യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ ഇടുങ്ങിയ ലോകത്തില്‍ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ അംശം കൂടി ഇരിക്കുകയും, ഭാവനയുടെ അനന്തവിശാലമായ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ ശൂന്യതയില്‍ അലിഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്ത് കൊണ്ട്?

പിന്നെയൊരു നാള്‍ കാലസാഗരത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ നമ്മള്‍ ഒലിച്ചു പോയി. ആ അനന്ത സാഗരത്തിന്റെ മറുകര കണ്ടെത്തിയെന്നു നാം കരുതി. പക്ഷെ തുടങ്ങിയിടത്ത് തന്നെയാണ് നാം എത്തിചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നതെന്ന വസ്തുത നാം മനസ്സിലാക്കിയില്ല.

“നിഴലും വെളിച്ചവും മാറി മാറി
നിഴലിക്കും ജീവിത ദര്‍പ്പണത്തില്‍
ഒരു സത്യം മാത്രം നിലനില്‍ക്കുമെന്നും
പരമാര്‍ത്ഥ സ്നേഹത്തിന്‍ മന്ദഹാസം!”

ജീവിത സത്യം ഗ്രഹിക്കുവാന്‍ നമ്മള്‍ ഉദ്യമിച്ചു. പക്ഷെ ജീവിതം കൂടുതല്‍ ദുര്‍ഗ്രാഹ്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് നാമറിഞ്ഞില്ല. ഞാനപ്പോള്‍ ആദ്യം നമ്മള്‍ കണ്ടു മുട്ടിയ രംഗം ഓര്‍മ്മിച്ചു. നീ കരയുകയും, ഞാന്‍ ചിരിക്കുകയും. ജീവിതം ഒരു വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ സമ്മേളനമാണല്ലോ!  

ഇന്നലെ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു ഞാന്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. നാം ഒരു പെരുവഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരിന്നു. ആ വഴി ഇരുളടഞ്ഞതായിരുന്നു. മനസ്സുകളിലെ നെയ്ത്തിരിനാളങ്ങളും അണഞ്ഞു പോയി. ആ വഴിയില്‍ നാം കണ്ടുമുട്ടിയ കഥാപാത്രങ്ങളെ മറക്കാന്‍ നമ്മുക്ക് ആകുമോ?

ആ പെരുവഴി പെടുന്നനെ അവസാനിച്ചു. ഇല്ലായ്മയുടെ വക്കില്‍, ആ അഗാധഗര്‍ത്തത്തിന്റെ മുനമ്പില്‍ നാം ഗതിയറിയാതെ നിന്നു. ഞാനപ്പോള്‍ കരഞ്ഞു. നീ ചിരിച്ചതെന്തു കൊണ്ട്?

നമ്മുക്കിനി നമ്മള്‍ എന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തില്‍ നിന്ന്, ഞാനും നീയുമെന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങാം. നീ ചിരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നിന്റെ മനസ്സ് വിതുമ്പുന്നത് ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്.

ഞാന്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കാം, നീ ചിരിച്ചോളൂ...

എന്ന് നിന്റെ സ്വന്തം,

ഞാന്‍.”

കത്ത് വായിച്ച ശേഷം ഋഷി ചോദിച്ചു – “ഈ കത്ത് എങ്ങനെ നിന്റെ കയ്യില്‍ എത്തി അനൂപേ?” അനൂപ്‌ ചിരിച്ചു – “അന്ന് അവള്‍ ഇതിന്റെ ഒരു കോപ്പി എടുത്തു ശില്പക്ക് കൊടുത്തിരിന്നു. ശില്‍പ്പ അത് പേര് മാറ്റി എനിക്കും തന്നു.” അനൂപ്‌ പറഞ്ഞു.

ഋഷി പറഞ്ഞു – “നമ്മുടെ ഗ്രൂപ്പ്‌ വീണ്ടും ഇവിടെ ഒന്നിച്ചു ചേരുന്നു. അല്ലെ അനൂപേ? ജെബിന്‍ നാളത്തെ ഷാര്‍ജാ ഫ്ലൈറ്റിനു വരും. ജോസഫ്‌ അവളെയും കൂട്ടി കോഴിക്കോട് നിന്ന് പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അവനും ഇനി ഇവിടെ സെറ്റില്‍ ആകാന്‍ ആണ് പ്ലാന്‍. ബാക്കി നമ്മള്‍ എല്ലാവരും ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ.”

വാതില്‍ക്കല്‍ ആരോ മുട്ടി. അത് അസിസ്റ്റന്റ്‌ കമ്മിഷണര്‍ ശരത് ആയിരുന്നു. ശരത്തിന്റെ മുഖം ആകെ വിളറിയിരുന്നു. “എന്ത് പറ്റി ശരത്?” ഋഷി ചോദിച്ചു. ശരത് പറഞ്ഞു – “സത്യശീലന്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു!!!”


(തുടരും...)
അടുത്ത അദ്ധ്യായം : കൊലപാതക സ്ഥലത്ത്.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


(കടപ്പാട് : ഈ എഴുത്ത് എഴുതിയ പേര് മറന്നു പോയ ഗിരിദീപം ചേട്ടന്.)